Mr. Pug - Athens

Για τα περίφημα bao buns του Βενιέρη άκουγα εδώ και πολύ καιρό και δεν είχα καταφέρει να τα δοκιμάσω...
Το εστιατόριο της Μυκόνου που λειτουργεί εδώ και 4 χρόνια κατά τη θερινή περίοδο, δεν το έχω επισκεφθεί γιατί οι επιλογές στο νησί είναι τόσες που πραγματικά χάνεσαι...
Όσο για το "Mr. Pug Canteen" στο Χαλάνδρι, με έσωζε η απόσταση από τον Πειραιά και το ότι δεν θα περίμενα για κανένα λόγο στις ουρές που δημιουργούνται για τα περίφημα ψωμάκια του.
Όμως και να ήθελα να αγιάσω, ο Γιώργος Βενιέρης φρόντισε και ήρθε πολύ κεντρικά, ανοίγοντας πριν λίγες μέρες στη γωνία Νίκης & Ναυάρχου Νικοδήμου, το νέο "Mr. Pug", αδερφάκι αυτού της Μυκόνου.

Κι έτσι μπήκαν στη ζωή μου τα περίφημα αφράτα υπόλευκα ψωμάκια ατμού, που έχουν τις ρίζες τους στην Ταϊβάν και την Κίνα.
Ο χώρος μικρός και ζεστός με λίγα τραπέζια - κάποια απ'αυτά στο πεζοδρόμιο - και μια μπάρα με λίγα ψηλά σκαμπό, όπου μπορείς να απολαύσεις το φαγητό σου παρακολουθώντας την ομάδα του Βενιέρη να στήνει αριστοτεχνικά τα πιάτα.
Στην κουζίνα του αθηναϊκού "Mr. Pug" ηγείται ο Χρήστος Γλωσσίδης, κάποιοι από σας ίσως τον θυμάστε απ'το master chef.. κι εγώ απ'το γιο μου το έμαθα.
Το menu είναι ένα απλό μονοσέλιδο φύλλο χαρτί αλλά μόνο στην αγγλική γλώσσα. Αυτό δεν ήταν το καλύτερό μου και όχι γιατί δεν θα καταλάβαινα τα πιάτα, αλλά γιατί το feeling ήταν ότι στη χώρα μου, ένιωσα ξένη....
Το ξεπερνάω γιατί τα παιδιά στο service ήταν ευγενέστατα και ήξεραν λεπτομερώς τι περιέχει το κάθε πιάτο του καταλόγου και πόσο spicy είναι (καυτερό - παρασύρθηκα κι εγώ απ'το μενού 😂😂).
Στα πιάτα χαραγμένο το σήμα κατατεθέν του μαγαζιού, το κεφάλι σκύλου ράτσας Pug.
Η κουζίνα ταϋλανδέζικη με προσθήκη ελληνικών προϊόντων, αφού ο Βενιέρης μας έχει συνηθίσει στις ανατροπές.

Ξεκινήσαμε με noem roll "pad thai", ένα ρολλάκι ατμού με γαρίδες και λαχανικά, που το λιμπίστηκα καθώς μπαίνοντας, είδα να το ετοιμάζουν για κάποιο άλλο τραπέζι, οπότε το παρήγγειλα.
Συνέχεια με ένα πιάτο με μίξη κύβων ωμού ψαριού (sashimi στυλ), ψίχα καβουριού, κομμάτα μάνγκο και πέρλες ταπιόκας· αρκετά όξινο για τα γούστα μου αλλά πολύ γευστικό.
Από τον κατάλογο μου έκανε κλικ το "pickled egg" αλλά δεν υπήρχε τη μέρα που πήγαμε· αυγό βρασμένο σε σόγια με μαύρο ρύζι και λούζα Μυκόνου. Ελπίζω την επόμενη φορά να μπορώ να δοκιμάσω αυτό το mix ελληνικής με thai κουζίνας.
Τα bao buns ήταν όντως τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει στην Αθήνα· αφράτο λευκό ψωμάκι και έχετε δύο εναλλακτικές. Επιλέξτε μεταξύ του crispy κοτόπουλου με λαχανικά και sauce carry mayo ή αυτό με το  foies gras, papaya και chutney mango.

Δεν ξέρω ποιο να σας προτείνω γιατί είναι απίστευτα και τα δύο. Μια μικρή ένσταση, το foies gras ήθελε ελάχιστα λιγότερο ψήσιμο.
Και μια brutal εκδοχή ασιατικού πιάτου· νούγιες με κόκκινη σάλτσα, ψιλοκομμένο κρέας γίδας και λίγο τσίλι. Πεντανόστιμο!
Και το πιάτο must για μένα! Το pulled duck bao burger με πάπια συνοδεία tempura σταμναγκάθι.
Για γλυκό θα πρότεινα brulee με mango.
Υπολογίστε γύρω στα €30 - 40 το άτομο χωρίς κρασί για να έχετε πλήρη εικόνα για το μενού. Ο λογαριασμός ήρθε σε παλιά τζαμένια μπιζουτιέρα με σκαλιστά ασημένια τελειώματα.

Νίκης 33 & Ναυάρχου Νικοδήμου 3, Σύνταγμα
Τηλ. 210 3311436

Klaus Feuerbach!!! Ο μεγάλος εκλιπών από το χώρο της γαστρονομίας!!

Οι λίγες αυτές αράδες είναι πολύ μικρές για να αποδώσουν το μεγαλείο ενός καλλιτέχνη της γαστρονομίας που ζωγράφιζε πρωτοπόρες γεύσεις.  Τώρα θα μου πείτε γιατί να κάνω αναφορά σε ένα chef που δεν είναι πια εν ζωή??? Ίσως γιατί στάθηκε η αφορμή να αγαπήσω το καλό φαϊ και ότι έχει να κάνει μ'αυτό!
Ο Klaus Feuerbach ήταν ο καλύτερος chef που έχει υπάρξει στη σύγχρονη Ελλάδα.  Γερμανός στην καταγωγή, ήταν ο άνθρωπος που έφερε το πρώτο αστέρι Michelin στη χώρα μας.   Σεφ-ιδιοκτήτης του θρυλικού για την εποχή του (δεκαετία 1990) Bajazzo, αρχικά στην Πλουτάρχου στο Κολωνάκι και μετά στο Μετς, στο χώρο που σήμερα στεγάζεται η "Παραμυθοχώρα", ένας πολυχώρος για παιδιά με παραστάσεις με μαριονέτες.  Δυστυχώς δεν πρόλαβα τις καλές εποχές του εστιατορίου λόγω νεαρού της ηλικίας, αλλά οι μια-δυο φορές που απόλαυσα την κουζίνα του, ήταν αρκετές για να σχηματίσω άποψη. Άλλωστε υπήρχαν και πολλά άρθρα γύρω από το όνομά του.
Το decor του εστιατορίου κάτι μεταξύ αντικερί, παλιατζίδικου και κουκλοθέατρου (bajazzo στα γερμανικά είναι ο παλιάτσος).  Ο πελάτης έδινε την παραγγελία χωρίς κατάλογο.  Το φαγητό παρουσιαζόταν με θεατρικό τρόπο ένα-ένα πιάτο μπροστά του ωμό κι εκείνος έδινε την παραγγελία ώστε να το φάει μαγειρεμένο. Για τα γλυκά, περνούσε τρόλεϊ από το οποίο διάλεγε εκείνο που προτιμούσε. Μια haute cuisine τευτονικής αισθητικής που άφηνε άφωνους τους gourmet της εποχής.
Ήταν τόσο πρωτοποριακός που εκείνη την εποχή σέρβιρε ελάφι με σοκολάτα και αχλάδι ποσέ, όταν το πιο extreme πιάτο στα καλά εστιατόρια, ήταν το φιλέτο a la cream.  Με τα μέσα που διέθετε στο κουζινάκι του εστιατορίου, αντί "Παλιάτσο" θα έπρεπε να έχει ονομάσει το εστιατόριο "Θαυματοποιό".  Δέχτηκε σκληρή κριτική και από το κοινό και από τους δημοσιογράφους, αλλά άφησε πίσω του ιστορία, και ο ίδιος ήταν σχολή για πολλούς από τους chef της εποχής μας.  Όσοι δούλεψαν κοντά του, έχουν να πουν τα καλύτερα.

Δυστυχώς το 1998 καταβεβλημένος από ανίατη νόσο, χάνει το αστέρι του και λίγο αργότερα μη μπορώντας να δουλέψει κλείνει το εστιατόριο και χάνει και τη μάχη για τη ζωή.
Η Αθήνα χάνει ένα μεγάλο chef, αλλά όχι και το αστέρι Michelin, το οποίο απονεμήθηκε στο ίδιο τεύχος του οδηγού στον Jean de Grylleau (μαγειρικό ψευδώνυμο του Γιάννη Γκρυγιωννάκη) που μαγείρευε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου "Πεντελικόν" και σέρβιρε γαλλική κουζίνα.
Δύο μαθητές του Feurbach, τα αδέρφια Μιχάλης & Γιώργος Λυτρίβης, θέλοντας να συνεχίσουν την ιστορία του θρυλικού εστιατορίου, το 1999 ανοίγουν ένα εστιατόριο με παρόμοιο σκηνικό, την "Εδωδή" σ'ενα νεοκλασικό στο Κουκάκι.  Μέσα στον πρώτο χρόνο λειτουργίας τους κατέκτησαν την 7η θέση στο διαγωνισμό των "Χρυσών Σκούφων".  Το σκηνικό ήταν το ίδιο θεατράλε, με μαριονέτες και παλιά έπιπλα να κοσμούν το χώρο, πολύ ζεστή ατμόσφαιρα, με το Μιχάλη στην κουζίνα και το Γιώργο στη σάλα.  Η ίδια θεατρική παρουσίαση και στο φαγητό, ακόμη και ο λογαριασμός ερχόταν μέσα σε μουσικά κουτιά... ένα σκηνικό που σε έκανε να ξεφεύγεις, το αγαπήσαμε κι έγινε στέκι μας! Μπορεί το φαγητό να μην ήταν σαν του θρυλικού Bajazzo, αλλά στεκόταν σε καλό επίπεδο.  Αυτό όμως στοίχισε στο μαγαζί γιατί πάντα το συνέκριναν και από κάποιους θεωρήθηκε κακέκτυπο του αυθεντικού, που είχε πίσω του βαριά ιστορία.  Η κουζίνα του παρέμεινε στα πιάτα που ήταν πιστά αντίγραφα του μεγάλου σεφ και δεν προχώρησε σε κανένα νεωτερισμό, οπότε μετά από 14 χρόνια και μη μπορώντας να ξεπεράσει την κρίση της χώρας, έκλεισε το 2013.  Κι έτσι χάθηκε και αυτό το κάτι που μας θύμιζε το μεγάλο chef...
Πάντα θα νοσταλγώ το "Bajazzo" τόσο για το σκηνικό, όσο και για τη δημιουργική κουζίνα του..